Το σταθεροποιητικό πρόγραμμα στηρίζεται σε μια συγκεκριμένη αντίληψη για τη λειτουργία της αγοράς.  Η άποψη των οικονομολόγων του Δ.Ν.Τ. και της Ευρωπαϊκής Ένωσης που επεξεργάστηκαν τη χρηματοδότηση της χώρας είναι συνοπτικά η εξής:  Η μείωση των κρατικών δαπανών, η αύξηση των φόρων και ο δραστικός περιορισμός των ασφαλιστικών παροχών θα μειώσουν αισθητά τα κρατικά ελλείμματα.  Το κράτος θα πάψει έτσι να δανείζεται όλο και περισσότερο.  Αρνητική επίπτωση θα υπάρξει στο επίπεδο της ύφεσης και του αποπληθωρισμού.  Είναι όμως αναγκαία μέσα για την εξυγίανση της οικονομίας.  Ύφεση θα επέλθει διότι τα μέτρα λιτότητας θα περιορίσουν την οικονομική δραστηριότητα.  Επιχειρήσεις θα κλείσουν, η ανεργία θα πολλαπλασιασθεί και προϊόντα θα μείνουν αδιάθετα.  Θα ακολουθήσει ένα ξεπούλημα εργασίας και προϊόντων.  Συνέπεια θα είναι η μείωση του πληθωρισμού. Ο αποπληθωρισμός θα βελτιώσει την ανταγωνιστικότητα και θα αντιστρέψει την πτωτική τάση της οικονομικής δραστηριότητας.  Η οικονομία θα παρουσιάσει και πάλι θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης, προσφέροντας νέες θέσεις εργασίας στους εργαζόμενους και νέες ευκαιρίες κέρδους στις επιχειρήσεις.  Θα αποκατασταθεί έτσι η αναπτυξιακή δυναμική και η δημοσιονομική ισορροπία.

Η Ελλάδα παρουσιάζει την εικόνα μιας χώρας σε βαθιά κρίση. Χάθηκαν η αισιοδοξία, η αίσθηση οικονομικής σταθερότητας και αναπτυξιακής δυναμικής, η βεβαιότητα ότι ο τόπος βρίσκεται σε ανοδική πορεία που κυριαρχούσαν το καλοκαίρι του 2004. Χάθηκε η εθνική αυτοπεποίθησή μας. Επικρατεί ανασφάλεια, απαισιοδοξία, φόβος. Ολοι διερωτώνται, πώς και γιατί φτάσαμε σ’ αυτό το σημείο. Η Ελλάδα πέτυχε μετά το 1974 να εξασφαλίσει σταθερότητα στη δημοκρατία της. Αλλά δεν μπόρεσε να απαλλαγεί από κοινωνικές δομές, νοοτροπίες και συμπεριφορές που καθορίζουν αρνητικά την οικονομική και κοινωνική πορεία της. Κατά το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα της περιόδου από το 1974 μέχρι το 2010 οι κυβερνήσεις προσαρμόστηκαν προς το υπάρχον. Απέφυγαν ρήξεις, δεν έδωσαν έκταση και συνέχεια σε αναγκαίες κοινωνικές αλλαγές, ανέτρεψαν βήματα προόδου.

Η μεγαλύτερη οικονομική κρίση από τον καιρό της Μεγάλης Ύφεσης του 1929 διαμόρφωσε ήδη μια παγκόσμια οικονομία πολύ διαφορετική εκείνης που υπήρχε κατά την έναρξή της. Το παγκόσμιο χρηματοοικονομικό σύστημα είναι πια ευάλωτο σε απρόσμενες εξελίξεις και αντικείμενο έντονης κριτικής.  Υπό την αιγίδα των G20 χωρών είναι σε εξέλιξη η δημιουργία ενός παγκόσμιου εποπτικού πλαισίου των χρηματοοικονομικών συναλλαγών.  Η Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.) αποφάσισε στη Σύνοδο Κορυφής του Δεκεμβρίου 2009 σειρά από μέτρα για να προληφθούν μελλοντικά κρίσεις τέτοιας έκτασης.  Επίκεντρό τους είναι η θεσμοθέτηση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Συστημικού Κινδύνου.  Κύρια αποστολή του είναι ο εντοπισμός, η παρακολούθηση και η αξιολόγηση πιθανών κινδύνων για τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα στην Ε.Ε.

«ΘΕΩΡΩ ότι δεν ήταν σωστό να αποφασιστεί η συμμετοχή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στον ευρωπαϊκό μηχανισμό» λέει ο κ. Κ. Σημίτης σε συνομιλία με «Το Βήμα» που έγινε στο ιδιαίτερο γραφείο του στην οδό Ακαδημίας. «Ωστόσο» προσθέτει «από τη στιγμή που αυτό αποφασίστηκε και δημιουργήθηκε ένας αξιόπιστος μηχανισμός οικονομικής στήριξης κρατών δεν πρέπει να υπάρχει αμφιβολία για τη χρησιμότητά του
και ορθά η κυβέρνηση,υπό το φως των τελευταίων εξελίξεων, προσέφυγε σε αυτόν». Οσο κλιμακώνεται η πιστωτική κρίση για τη χώρα, πολλοί ρωτούν «γιατί δεν μιλάει ο Σημίτης». Ο ίδιος δεν προσφεύγει ούτε τώρα στη λογική των «ρητορικών πυροτεχνημάτων» για τα δελτία ειδήσεων και επιμένει στις λίγες,επιλεγμένες και καλά προετοιμασμένες παρεμβάσεις που μπορούν να επενεργήσουν εποικοδομητικά στον δημόσιο διάλογο. Η πρώτη ομιλία του πρώην πρωθυπουργού μετά τις εθνικές εκλογές της 4ης Οκτωβρίου θα γίνει την προσεχή Τετάρτη 28
Απριλίου σε εκδήλωση της κεντρικής τράπεζας της Γερμανίας Βundesbank στο Μόναχο.Δύο ημέρες μετά,την Παρασκευή το πρωί, θα συμμετάσχει σε πάνελ προσωπικοτήτων μαζί με τον πρόεδρο της Δημοκρατίας της Γερμανίας κ. Χορστ Κέλερ, τον διοικητή της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας κ.Ζαν-Κλοντ Τρισέ και τον επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου κ. Ντομινίκ ΣτροςΚαν. Πρόκειται για εκδήλωση του Ινστιτούτου Kβαντ του Μονάχου, εκδήλωση ανάλογη με τα γνωστά στην Αθήνα συνέδρια του «Εconomist».